In de centrale hal van Inholland Haarlem, waar het in de loop van de rondes steeds gezelliger toeven is, worden de livewedstrijden van de A-groep, op het haperende bord 10 na, ook uitgezonden op drie grote schermen. Uitzinnig van vreugde stonden hier de leden van organiserende vereniging HWP Haarlem de verrichtingen van hun clubgenoot Christopher Brookes te volgen. Het scheelde weinig of er werd luidkeels gescandeerd “Loper f5! Loper f5! Loper, loper, loper f5!”. Niemand liet er ook maar enige twijfel over bestaan dat 21.Lf5+!! de zet van het toernooi moest zijn.

Offers in het luchtledige zijn de mooiste, en inderdaad gaat zwart hier in alle varianten fraai mat – belaagd als de monarch wordt door een dame en twee torens. Overigens ook alle lof voor tegenstander Cato de Zoete, die zo sportief was de ellenlange eenzame tocht naar f2 af te leggen om de executie ook daadwerkelijk te laten uitvoeren.

Schitterend! Briljant! Wat een klasbak! Hij is weer helemaal terug, onze Chris! De superlatieven waren niet van de lucht.

Spoelen we even terug:

Hier had wit prozaïsch, maar toch ook zonder al te veel omhaal, de zwarte dame kunnen gaan vangen met 18.Lb4, waarna we het hier allemaal niet over hadden gehad en de partij direct in de vergetelheid zou zijn beland. In plaats daarvan kwam echter 18.Pf6+??, een gigantische bok die na 18…Lxf6 19.Dxb7 Lxe7 gewoon een stuk had verloren en zwart een straal gewonnen stelling had opgeleverd.

Tja.

Door alle geesten verlaten speelde Cato echter 18…Kxe7??, waarmee ze Chris zijn kans op onsterfelijkheid gunde. Het leven hangt van toevalligheden aan elkaar.

Of Lf5 echt de zet van het toernooi is, valt zeer te bezien. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat uw verslaggever zich enigszins van scorebordjournalistiek bedient en na een paar intense dagen nauwelijks nog puf heeft om zich te verdiepen in al het moois wat zich ongetwijfeld ook in de B- en C-groep afspeelt. Speel je iets onvergetelijks, breng het dan vooral even onder de aandacht van die meneer met die enorme wallen die dringend verzorging nodig heeft.

Wat wel onmiddellijk opvalt als je de speelzalen betreedt, is de enorme diversiteit die het toernooi kenmerkt. Voorheen organiseerden we het Nova-toernooi en dan was het toch vooral Eelke de Boer tegen Jan-Willem de Jong; nu hebben we nog vier Vissers (eentje meldde zich af) maar daarnaast ook Kollareddy’s, Margaryans en De Cuba’s, luisteren deelnemers naar namen als Teodor-Stefan, Anastasiia of Quirine, en staat morgen de kraker Jyotsna Vinod – Maithili Bhaskarabhatla op het programma. Veel vrouwen dus ook, om over het aantal jeugdspelers nog maar te zwijgen.

En dan hebben we nog Richard Gooijers. Hij is blind en speelt zijn partijen met een eigen bordje en braille-apparatuur. In ronde 1 trof hij onze Jyotsna uit 2016 en daar ging halverwege onvermijdelijk iets mis in de communicatie, waardoor er onduidelijkheid ontstond over de stelling. Voeg daarbij dat de tienjarige een paar zetten vergeten was op te schrijven en arbiter Joost Jansen stond voor de godsonmogelijke taak de zaak te reconstrueren. Richard wilde wel remise, maar Jyotsna had wel vertrouwen in haar stelling en wilde door. Een mooi tafereel dat het verdient hier nog even gememoreerd te worden (de partij werd alsnog remise).

Intussen wordt er natuurlijk ook gespeeld om de knikkers, en van de tien koplopers na ronde 2 zijn er in de hoofdgroep nog maar twee over. Thibaut Vandenbussche won opnieuw overtuigend, terwijl Gachatur Kazarjan in wat waarschijnlijk een huisvariantje was, korte metten maakte met Mika Kleibeuker.

Tot de achtervolgers behoren naast de fantastisch-briljante Chris ook de HWP’ers Chenwu Zhu en Laurens Schilstra, die elkaar in een correct duel in evenwicht hielden, en Tim Mazajchik, die, als we hem niet al roemen om zijn schaakprestaties, hier vooral genoemd moet worden als degene die ervoor zorgde dat we op deze geweldige locatie ons toernooi kunnen houden.

Ook top seeds Alexander Bagrationi en Nico Zwirs zitten weer op het vinkentouw, na hun halve uitglijder in ronde 1. Bij Zwirs was het wel weer zwoegen, want HWP’er Olaf Vlieger hield dapper stand. Toch moest hij uiteindelijk lijdzaam toezien hoe zijn impostante pionnenfalanx langzaam maar zeker werd aangevreten.

In de B- en C-groep zijn nog resp. drie en vijf spelers met de volle 3 uit 3. In totaal gaan dus tien spelers bijzonder lekker slapen vannacht. Maar morgen kan alles weer helemaal anders zijn; dan wordt het kaf pas echt van het koren gescheiden. Weest op tijd, maar ook weer niet te op tijd, want we beginnen gewoon om 10 uur en niet zo achterlijk vroeg als vanochtend.